-Berdien Stenberg

Berdien Stenberg.

Als ik me het goed herinner was het december 1993. Focus, het op één na grootste geluidsverhuur bedrijf van Nederland, belt me of ik morgen kan invallen voor de kerst show van Berdien Stenberg, de wereld beroemde Nederlandse dwarsfluitiste. Hun technicus is ziek en ze hebben morgen een theatershow in Kortrijk, een schouwburg tegen de Franse grens aan in België. Ik; ‘Tuurlijk’, één vrouw, één dwarsfluit versterken, hoe moeilijk kan het zijn? De medewerker schiet ietwat in de lach en ik begrijp (nog) niet waarom… ‘Alle papieren hoe de installatie te bouwen liggen in de vrachtauto, de vrachtauto is volledig geladen je hoeft alleen de sleutels even te komen ophalen en ze verwachten je morgen om 10:00 uur in de schouwburg’. ‘De rest van de crew rijdt daar op eigen gelegenheid heen’. 

De volgende ochtend rijd ik rond 6:00 uur Amsterdam uit richting België. Precies om 10:00 uur arriveer ik in de schouwburg in België. Open de laaddeur van de vrachtauto en ga samen met de theatertechnici de vrachtauto uitladen. Tal van kerst attributen zie ik voorbij komen, zo ook een op wieltjes staande arrenslee..

Ik vind het schema hoe ik de geluidsinstallatie moet opbouwen en begrijp wat ze willen.  Om 11:00 uur arriveert de lichttechnicus van Berdien, ik stel me voor en hij gaat aan de slag met het licht.

Op het schema staan ook de soundcheck tijden en schat in dat ik dan ruimschoots klaar zou zijn met het opbouwen van de geluidsinstallatie. Om 12:00 uur precies is het lunchtijd en ik ga samen met de lichttechnicus ergens wat eten.

Om 13:00 uur gaan we weer verder met de opbouw en om 16:00 uur komt madame Berdien met haar gevolg aan. 2 mannen, 1 is de manager en de andere haar man. Stel me voor en ik loop naar de zaaltafel om aan de soundcheck te beginnen. D’r man loopt met me mee en die gaat net iets eerder achter de geluidstafel zitten. Ik vraag hem wat hij gaat doen en hij zegt; ‘Ik ben de geluidstechnicus van Berdien, al 20 jaar..’ Ow zeg ik, ik hoef dus verder niets te doen tijdens de show?’ Jawel’ zegt hij, jij doet de “changementen” tijdens de voorstelling, hebben ze je dat niet verteld’..? ‘Nee’, zeg ik verbaasd.

Loop naar het podium, daar staat de manager van Berdien met een enorme waslijst wat er tijdens de show allemaal dient te gebeuren. Van het aangeven van de fluiten, koffertje met haar eerste dwarsfluit erin, op bepaalde nummers het houten muziek standaard op de gemarkeerde plekken neerzetten en weer van het podium halen, etc, etc,  en…. verkleed als kerstman Berdien een rondje voortrekken over het toneel terwijl zij in de arrenslee zit te fluiten en er sneeuw uit het plafond komt..

Goed nu begrijp ik waarom die gast van Focus moest lachen.. Daar ik van alles toch maar het beste wil maken nam ik me voor het zonder mokken te gaan doen.

We namen de lijst door en hij liet me zien welke fluit bij welk nummer hoorde, ect.  ‘Maar ik ken die nummers helemaal niet’ zei ik nog tegen hem, ‘komt goed’ antwoordde hij en ‘ik ben hier ook op het toneel tijdens de show’.

20:00 uur, de deuren gaan open en het publiek stroomt binnen. Het is uitverkocht en ik schat dat er zo’n 1000 man in die schouwburg kunnen.Stipt om 20:30 dooft het zaallicht en de gordijnen gaan open. Ik sta naast 20 dwarsfluiten, het koffertje, 3 muziekstandaarden vol met bladmuziek en een arrenslee en een kerstmannenpak in de coulisse.

Heb zeker 20 keer naar de lijst met nummers gekeken, Bach, Beethoven en weet ik veel wat al niet meer… en natuurlijk haar wereldhit…. ‘fuuu… die fuuu…. die fuu…die fuut.. fuut.. fudiefuudiefuut’…

Hou van alle muziek maar vraag me niet welk nummer wat is want dat weet ik niet en al helemaal niet van klassieke muziek. Dat die nummers lang kunnen duren wist ik wel.. maar dat je ze ook kan inkorten was nieuw voor me..

In het 3e nummer moest ik een muziek standaard neerzetten, geen manager te zien, dus op goed geluk nadat Berdien was gestopt, loop ik gekleed in een blauwe stofjas, want ook dat hoorde erbij, het toneel op en zet de standaard neer. Berdien kijkt me verbaasd aan, ik knipoog maar naar haar en loop weer van het toneel. Het hele nummer kijkt ze geen moment naar de bladmuziek die op het standaard staat dus ik denk, kut verkeerde nummer. Nummer afgelopen, ik weer het toneel op om de houten muziek standaard er af te halen. Komt ze naar me toe, houdt me tegen en zegt in dit nummer heb ik de standaard wel nodig.. dus ik loop weer terug, zet de standaard neer en loop weer van het podium.  Nummer afgelopen ik weer toneel op, pak de standaard ietwat op een andere manier dan daarvoor op en wil het podium weer aflopen, blijkt die standaard uit twee delen te bestaan en het onderste deel blijft staan, ik buk…. bladmuziek van het bovenste gedeelte glijdt van de standaard met als gevolg een grote berg papier over het toneel. Publiek schiet in de lach.., Berdien schiet in de stress en helpt me met het oprapen van alle papieren…

Nog steeds geen manager te zien. Zat in de zaal te kijken bleek tijdens de pauze.

Berdien maant de manager tijdens de 2e helft op het podium aanwezig te zijn om mij zo duidelijke aanwijzingen te kunnen geven. De gordijnen waren dicht tijdens de pauze en hij stelde voor om het rondje met de arrenslee even te oefenen.. ‘tuurlijk, geen probleem. doen we’.

Na de pauze.

Manager staat nerveus naast me en geeft me constant aanwijzingen welke fluit wanneer, etc… toch gaat het nog een paar keer fout met de juiste fluit, ik hoor het publiek af en toe grinniken als ze mijn hoofd weer op het podium zien verschijnen.

Nu het moment suprême; De wereldhit van Berdien…. Met arrenslee, Kerstman en sneeuw..  Ik denk; kom maak er het beste van en toen ik het toneel opkwam riep ik hard HOHOHO!!!  Publiek begreep direct dat ik het was die in dat malle pakkie zat en begon alweer te lachen..

Berdien zit in slee, allemaal sneeuw op de vloer, zag geen ene reet meer en nu was het gordijn ook nog eens open, dus anders dan we hadden gerepeteerd… Ik loop wat rond met met slee en Berdien fluit er vrolijk op los.

Wat een beetje ervaren toneel technicus weet is dat elk theater een orkestbak heeft die naar beneden kan… Een van de wielen komt in de gleuf van de orkestbak en Berdien pleurt zowat uit de slee.  Publiek tranen in de ogen van het lachen, ik rukken aan die kut slee om hem los te krijgen, was geen beweging meer in te krijgen.

Berdien fluit nog door maar was niet meer te horen boven de schaterlach van het publiek. 

Ik maak een buiging en dat was meteen het einde van mijn carrière als kerstman bij Berdien…